อาหารแก้ร้อนขนานใหม่
ท่ามกลางอากาศอ้าวอับก่อนฝนจะตก – ซึ่งเป็นภาวะที่แสนจะทารุณนั้น ผมได้มีโอกาสชิมของหวาน
จำพวกเครื่องดื่ม -ใหม่อย่างหนึ่ง ซึ่งตามหลังน้ำกะทกรก – ฝรั่งมาติด ๆ – ในลักษณะของ น้ำว่านหางจระเข้กระป๋อง รสหวาน ปะแล่มๆ มีกลิ่นของว่านหางจระเข้นิดๆ มีเนื้อใสๆกรุบๆคล้ายลูกแมงลัก
ผมเคยรู้จักว่านหางจระเข้ในรูปแผ่นแห้งบาง ๆ เป็นของที่ส่งมาจากเมืองจีน ในรูปของ”แฮร์ครีม” ผู้หญิง
จีนสมัยเมื่อ ๕๐ ปีก่อนเขาเอาแผ่น “ล่าเต๊า” นี้มาแช่น้ำ จะเกิดยางเหนียวๆเป็นเมือก ผู้หญิงจีนนำเอาน้ำยางนี้มาลูบไล้ปีกผมให้เปียก จะจับผมเป็นแผ่น ผมเคยนำยางของมันมาทดลองใส่ผม ปรากฏว่าผมติดกันเป็นแผ่นคล้ายถูกน้ำข้าว ครั้นตอนผมแห้งจะมีละอองคราบสีขาวเต็มหัว หางจระเข้ในทางสมุนไพรไทย เราใช้หางจระเข้ (เปลือก) ไปเคี่ยวเป็นยาระบาย เข้ากับยาไทยเกือบทุกขนาน ซึ่งเรียกกันคุ้นปากว่า “ยาดำ”
บัดนี้มีเครื่องประทินผิวของฝรั่งหลายยี่ห้ออ้างว่ามีส่วนผสมของว่านหางจระเข้อยู่ด้วย ขายกันแพร่ใน
ยุโรป ขณะนี้มีผู้เอาว่านหางจระเข้ อ้างว่าเป็น พันธุ์เม็กซิกันมาปลูกแถวประจวบฯ เป็นการใหญ่แล้ว ผลิตเป็นเครื่องดื่มใส่กระป๋องออกมาคล้ายลูกแมงลัก รับประทานหวานปะแล่ม ๆ ไม่ถึงกับอร่อยจับจิตจับใจ แต่ก็ทำการผลิตเป็นการใหญ่ขึ้นมา
ผมชิมดูแล้ว จึงเล่าให้คุณๆทราบว่า อร่อยสู้น้ำสับปะรดไม่ได้ เพียงหวานเย็นๆ สรรพคุณมีแค่ไหนผมไม่ยืนยัน บอกได้เพียงว่า กว่าจะได้รับความนิยมจากคนดื่มคงหืดขึ้นคอ หมดค่าโฆษณากันแย่ไปเท่านั้นจ้ะ
งานสังคมในเมือง ชีวิตพักผ่อนกลางทุ่งที่ไม่ต้อง มีพิธีรีตองอะไร อาหารการกินก็ปรุงขึ้นง่ายๆ อากาศก็บริสุทธิ์ แต่ นั่นแหละ ชีวิตของคนเราก็มีชอบอย่างโน้นบ้างอย่างนี้บ้าง ตามแต่หัวใจ ของแต่ละคนว่าจะชอบอย่างไหน แต่ชีวิตแบบลูกทุ่งที่ผมชอบนั้น นับวันจะห่างไกลและเสื่อมสูญไปทุกที เพราะบ้านเมืองขยายออกไป ไม่มีที่สิ้นสุด สภาพทุ่งนาป่าเขาก็จะต้องกลายเป็นเมือง ฉะนั้นใครที่ ชอบชีวิตลูกทุ่งอย่างผมว่า ก็พยายามตักตวงความสุขแบบนี้เอาไว้เถิด
เรื่องเก่าเล่าใหม่ 